Wszystkie gatunki papieru posiadają własne, specyficzne specyfikacje techniczne, które są określane przede wszystkim przez takie czynniki, jak surowce, procesy produkcyjne i sprzęt używany do produkcji papieru bazowego. Na przykład specyfikacje techniczne papieru siarczanowego obejmują: gramaturę, grubość, zmienność grubości w-kierunku poprzecznym, białość, nieprzezroczystość, chłonność powierzchni, długość zrywania, wytrzymałość na zginanie w-kierunek poprzeczny, gładkość, stabilność wymiarową w-kierunku poprzecznym, wytrzymałość powierzchni druku, zawartość wilgoci, gęstość (masowość), wytrzymałość na rozerwanie, wytrzymałość na zgniatanie pierścienia (indeks), wytrzymałość na zginanie, wytrzymałość na rozdzieranie i tak dalej.
Ogólnie rzecz biorąc, podczas gdy producenci papieru ustalają specyfikacje techniczne swojego papieru kraft, niewiele przedsiębiorstw w branży poligraficznej jest w stanie skutecznie skorelować te zmierzone punkty danych ze swoimi specyficznymi wymaganiami dotyczącymi drukowania. Zamiast tego ślepo traktują priorytetowo cenę i ostateczny wynik wydruku, całkowicie pomijając fundamentalną naturę i nieodłączne właściwości samego produktu. W związku z tym przedstawiciele handlowi na rynku często nie są w stanie zapewnić producentom poligrafii kompleksowych rozwiązań dostosowanych do ich specyficznych potrzeb. Należy pamiętać, że papier bazowy kraft jest zdefiniowany przez odrębny zestaw specyfikacji technicznych i parametrów wydajności fizycznej.
Gramatura podstawowa: odnosi się do gramatury papieru na metr kwadratowy, zwykle mierzonej w gramach na metr kwadratowy (g/m²). Gramatura musi być jednolita; w przeciwnym razie stos papieru przechyli się lub wypaczy, uniemożliwiając prawidłowe podawanie i drukowanie. Co więcej, nie-jednolita gramatura bezpośrednio pogarsza gładkość papieru.
Sztywność: włókna papieru określają jego gęstość i porowatość (odstęp-między włóknami). Pulpa z bagassy zapewnia dobrą wytrzymałość i średnio-do-długich włókien; miazga bambusowa zapewnia doskonałą sztywność przy stosunkowo długich włóknach; miazga ze słomy pszennej charakteryzuje się dużą porowatością i zawiera średnio-do-długich włókien; i miazga z drewna akacjowego składa się z drobnych, krótkich włókien. Pulpa iglasta charakteryzuje się dużą porowatością i długimi włóknami. Powstawanie papieru można porównać do budowy budynku: celuloza iglasta służy jako zbrojenie stalowe, podczas gdy inne masy pełnią rolę cementu i piasku. Spójność „cementu i piasku” zależy od stopnia porowatości między nimi; w przeciwnym razie tę spójność należy osiągnąć za pomocą środków klejących i procesów rafinacji masy celulozowej. W rezultacie odpowiednia sztywność umożliwia optymalne działanie papieru na-szybkich prasach drukarskich-oczywiście pod warunkiem, że ogólna jednorodność papieru będzie stała.
Biel: producenci dostosowują biel-konkretnie jej odcień-aby spełnić różne wymagania swoich klientów; jednakże wyższy poziom białości nie zawsze jest lepszy. Białość nie ma znaczącego bezpośredniego wpływu na właściwości mechaniczne samego papieru podczas drukowania. Jednak z punktu widzenia druku białość papieru ma bezpośredni wpływ na reprodukcję kolorów i jakość estetyczną finalnego produktu drukowanego. Dlatego biel jest uważana za jeden z najważniejszych parametrów spośród różnych właściwości papieru. Jak sama nazwa wskazuje, „białość” odnosi się po prostu do stopnia czystości i jasności białego wyglądu papieru. Reprezentuje zdolność materiału do odbijania fal świetlnych w całym widmie widzialnym. Obecnie w moim kraju białość papieru ocenia się głównie poprzez pomiar jego „jasności” (zwanej także po prostu „białością”).
Jednak ta standardowa miara jasności opiera się wyłącznie na wartościach odbicia światła papieru i nie uwzględnia cech wizualnych ludzkiego oka; jest to istotne, ponieważ postrzegana biel-jak biały papier *wygląda* dla obserwatora-jest fizjologiczną kombinacją czystości kolorów i prawdziwego współczynnika odbicia. Ze względu na dodatek wypełniaczy i barwników w procesie produkcyjnym, standardowa miara jasności nie może już dokładnie odzwierciedlać bieli postrzeganej wizualnie. W rezultacie społeczność międzynarodowa coraz częściej przyjmuje koncepcję „białości wizualnej” w celu scharakteryzowania stopnia białości papieru; Ponieważ pomiar bieli wizualnej opiera się na cechach wizualnych ludzkiego oka, zapewnia dokładniejsze odwzorowanie bieli papieru w rzeczywistości. Rozważmy na przykład dwa arkusze papieru: arkusz A ma standardową jasność 70, podczas gdy arkusz B ma jasność 68. Teoretycznie arkusz A powinien wydawać się bielszy niż arkusz B; jest jednak całkiem możliwe, że arkusz B *wygląda* na bielszy niż arkusz A. Tę rozbieżność często przypisuje się dodaniu dodatków chemicznych-w szczególności „rozjaśniaczy optycznych” (takich jak błękit ultramarynowy)-podczas-procesu wytwarzania papieru; dodatki te mogą *poprawić* wizualne postrzeganie bieli bez faktycznego *zwiększania* wewnętrznej wartości współczynnika odbicia papieru. Papier o wysokim poziomie jasności odbija prawie całe padające światło, co skutkuje ostrzejszą i żywszą reprodukcją kolorów na drukowanych materiałach. W przypadku „papierów kulturowych” (takich jak papiery piśmienne i drukarskie) wymagany jest określony poziom jasności; nie jest jednak tak, że „im jaśniej, tym lepiej”. Papier o zbyt dużej jasności może wydawać się rażący i ostry dla oczu, co może powodować zmęczenie wzroku.
Grubość: Grubość papieru odnosi się do pomiaru suwmiarki w stosunku do gramatury papieru (gramatura na metr kwadratowy). Definiuje się ją jako odległość mierzoną pomiędzy dwiema równoległymi płytkami-pod określonym, znormalizowanym ciśnieniem-z umieszczoną pomiędzy nimi próbką papieru. (Przyrząd testujący: tester grubości papieru model PY-H606A). Wiele drukarni przy zakupie papieru typu kraft kieruje się przede wszystkim grubością. Mogą na przykład założyć, że jeśli arkusz papieru o gramaturze 70-gramów ma grubość 85 mikronów (µm), to każdy papier o grubości 85 mikronów podczas procesu drukowania musi koniecznie mieć papier o gramaturze 70-gramów. Założenie to jest jednak błędne. Producenci często dostosowują „objętość” papieru (stosunek grubości do masy) w celu dostosowania do konkretnego rodzaju produkowanego produktu drukowanego; w rezultacie papier o gramaturze 65-gramów może czasami zostać wyprodukowany tak, aby miał taką samą grubość jak papier o gramaturze 70 gramów. Dlatego odpowiednie specyfikacje należy określić w drodze skutecznej komunikacji i współpracy między użytkownikiem końcowym (drukarką) a dostawcą. Pod warunkiem, że gramatura papieru pozostaje stała na całej szerokości wstęgi, różnice w grubości na ogół nie mają szkodliwego wpływu na wydajność drukowania. Zmiana grubości w kierunku poprzecznym: Odnosi się to do zmiany grubości papieru na całej jego szerokości (w kierunku poprzecznym). Jeśli ta wartość jest zbyt wysoka, oznacza to nierówną grubość papieru; może to prowadzić do zagnieceń lub załamań podczas druku, a w skrajnych przypadkach w ogóle uniemożliwić przejście papieru przez maszynę drukarską.
Gęstość: Gramatura papieru na centymetr sześcienny. Zwiększanie gęstości papieru zwiększa jego wytrzymałość na rozciąganie i wytrzymałość na rozerwanie; jednakże nadmierna gęstość ma dwie wady: po pierwsze, zmniejsza nieprzezroczystość papieru; po drugie, zmniejsza to objętość papieru, co powoduje słabe wrażenia dotykowe i zmniejszoną ściśliwość. Ponieważ grubość papieru rzadko jest idealnie jednolita, a docisk pomiędzy płytą drukarską a papierem zmienia się podczas procesu drukowania, nieuchronnie wpływa to na jakość druku. W rezultacie papier, który jest stosunkowo miękki, elastyczny i wysoce ściśliwy, pozwala na ciągłe uzyskiwanie wydruków z ostrymi odciskami i wyraźnymi przejściami tonalnymi.
Gładkość: Gładkość jest przede wszystkim wynikiem procesów obróbki powierzchni. Papier, który został poddany zaklejaniu powierzchniowemu, a następnie miękkiemu kalandrowaniu, zazwyczaj osiąga wskaźnik gładkości 35 sekund lub więcej. Gładka powierzchnia pomaga również zminimalizować pylenie i kłaczenie się powierzchni podczas drukowania. Stopień gładkości znacząco wpływa na wierność reprodukcji punktów rastrowych; wyższa gładkość zapewnia gotowe wydruki o żywych, realistycznych kolorach. Z drugiej strony papier o gładkości powierzchni poniżej 20 sekund jest podatny na wady drukowania, takie jak przyrost punktów (rozpływanie się), rozciekanie atramentu i prześwitywanie (atrament przenikający na drugą stronę).
Nieprzezroczystość: Nieprzezroczystość definiuje się jako stosunek współczynnika odbicia pojedynczej próbki papieru umieszczonej na „całkowicie pochłaniającym” czarnym podłożu do współczynnika odbicia stosu próbek o grubości wystarczającej do całkowitego nieprzezroczystości. Mówiąc najprościej, mierzy stopień, w jakim atrament „przechodzi” przez papier. W przypadku papieru do drukowania wysoka nieprzezroczystość jest niezbędna, aby zapobiec prześwitywaniu-przez-zapewniając, że atrament nałożony na jedną stronę nie przedostanie się na drugą stronę-w ten sposób zachowując przejrzystość tekstu lub obrazów wydrukowanych na przeciwnej stronie. Papier do pisania wymaga również pewnego poziomu nieprzezroczystości, aby ułatwić pisanie po obu stronach arkusza. Ogólny wymóg jest następujący zarówno w przypadku papieru drukarskiego, jak i piśmienniczego: im większa nieprzezroczystość, tym lepiej.
Chłonność powierzchniowa: odnosi się do zdolności papieru do wchłaniania wody lub innych substancji płynnych. Chłonność powierzchni powinna mieścić się w określonym zakresie, aby ułatwić przenoszenie i wchłanianie farby; jeśli jest zbyt duża, zdolność papieru do wchłaniania wody staje się zbyt duża, co powoduje, że jest on podatny na odkształcenia podczas drukowania.
Długość zerwania: Długość, przy której arkusz papieru lub tektury pęka pod własnym ciężarem; ta metryka wskazuje odporność papieru na pękanie przy rozciąganiu. Parametr ten ma kluczowe znaczenie w przypadku papieru przeznaczonego do druku zwojowego, gdyż większa długość zrywania pomaga papierowi wytrzymać siły rozciągające wywierane przez prasę drukarską.
